Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ναι στα άδεια γήπεδα, για λόγους αξιοπρέπειας


Μήπως τελικά  ήρθε ο καιρός να πούνε οι άνθρωποι, γιατί οι φίλαθλοι και οι οπαδοί  είναι πρώτα απ όλα άνθρωποι, ένα μεγάλο "ναι στα  άδεια γήπεδα";

Πριν λίγο καιρό οπαδοί μιας μεγάλης ομάδας   κάνουν  επεισόδια έξω από αγώνα βόλευ. Το διάστημα πριν των επεισοδίων προηγήθηκε από διοικούντες μια σχετική φιλολογία περί  μεροληπτικής  αδικίας στο ποδόσφαιρο της ομάδας και καλέσματα από διάφορα οπαδικά προφίλ της εν λόγο  ομάδας στα social media για επεισόδια σε κάθε μάτς

Στα επεισόδια του αγώνα βόλευ  τραυματίζεται θανάσιμα και πεθαίνει μετά από λίγο καιρό ένας ΜΑΤατζης

Έρχεται λοιπόν η  κυβέρνηση και κλείνει  για δύο μήνες  όλα τα γήπεδα όχι του βόλευ  όπου έγιναν τα επεισόδια αλλά του ποδοσφαίρου για όλες τις ομάδες

Τα γήπεδα ξανανοίγουν αλλά με νέους όρους και νόμους

Πλέον αν δεν  έχεις κινητό δεν θα μπορείς να μπεις στο γήπεδο

Αν δεν έχεις κινητό και  τραπεζικό λογαριασμό περασμένο στο κινητό σου  δεν θα μπορείς να μπεις στο γήπεδο

Αν δεν καταγραφείς  ως επισκεπτόμενος  το γήπεδο και δεν περάσεις στα αρχεία του κράτους ως αφμ και ονοματεπώνυμο δεν θα μπορείς να δεις  έναν  αγώνα

Αν τελικά  πληρείς  τα παραπάνω  και μπεις στο γήπεδο  θα σου επιτραπεί να κάτσεις σε μια συγκεκριμένη  θέση και πουθενά αλλού

Οι κερκίδες εκτός από τους ασφαλήτες που έχουν  εδώ και 30 χρόνια θα είναι και γεμάτες κάμερες που θα καταγράφουν τις αντιδράσεις όλων

Βλέπουμε  δηλαδή ότι  το γήπεδο μετατρέπεται από ένα πεδίο αποφόρτισης , ξεγνοιασιάς  του ανθρώπου σε μια μοντέρνα  φυλακή  διάρκειας  90 λεπτών

Η εξουσία λέει  δηλαδή "ναι στα  γεμάτα γήπεδα" αλλά αφού πρώτα  φακελωθείς και με αφού πρώτα  δεχθείς να  υπάρχεις μέσα σε αυτό αφήνοντας την πρωτοβουλία  της συμπεριφοράς σου μέσα σε αυτό  στα χέρια  του κράτους και του νόμου

Φυσικά είναι  τέτοια η αγωνία και ο πόθος των  οπαδών και φιλάθλων να δουν την ομάδα τους που οι αντιδράσεις του σε πρώτη φάση περιορίστηκαν σε  απορίες του  τύπου "πως βγάζω αφμ;" ή "πως περνάω το e banking  στο κινητό μου για να βγάλω εισιτήριο"

Και για να κάνει πιο δελεαστική την εθελούσια αποδοχή αυτής  της  δυστοπικής  συνθήκης το κράτος αφήνει και μια  υποψία ότι "και πάλι ίσως να μην μπουν όλοι όσοι αποδεχθούν τους νέους όρους"

Φυσικά δεν το συζητάμε πως  αφορμή για όλα αυτά ήταν επεισόδια που έγιναν στον δρόμο έξω από ένα γήπεδο του βόλευ- όχι του ποδοσφαίρου

και  φυσικά  δεν το συζητάμε  πως  αν κάποιοι  θέλουν  μπορούν να ξανακάνουν τα ίδια  ξανά στον  δρόμο έξω από ένα γήπεδο ή και οπουδήποτε  αλλού

Εδώ όμως το μεγάλο θέμα είναι πως  οι μάζες  σε αντίθεση με άλλες εποχές  θα  αποδεχθούν τελικά την παραχώρηση στοιχείων  την αξιοπρέπειας  τους για να  αποκτήσουν το μαγικό χαρτάκι να μπουν στην κερκίδα και αυτό είναι κάτι που ξεπερνάει την μεγάλη  αγάπη για την  ομάδα του καθενός

Θα παραχωρήσει τελικά ο κόσμος  στοιχεία της  ελευθερίας του  στο κράτος ή θα προτιμήσει να  πει  αυτός  τώρα με την σειρά του

"Ναι στα άδεια γήπεδα";



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Woman in revolution (paint)

 

Γυναίκα ντελίβερυ 1

Είχε πάει 10 και μισή το βράδυ. Αυτή την ώρα  , τις καθημερινές οι δρόμοι αδειάζαν  από τα αυτοκίνητα Της άρεσε αυτή η ώρα. Μπορούσε να δουλέυει πιο άνετα.  Καβαλούσε  το παπάκι της και  πήγαινε τις παραγγελίες  πιο γρήγορα  χωρίς να είναι αναγκασμένη να τρέχει. Μια τέτοια  ώρα  μέσα στο ψιλόβροχο  οδηγούσε  ακούγοντας  στα ακουστικά την αγαπημένη της  μουσική απ τα  80ς   Φτάνοντας με τις πίτσες στα χέρια   στον όροφο που ήταν ο πελάτης,  χτύπησε το κουδούνι του Της  ανοίξαν  δυο έφηβοι που χαμογελούσαν σαν χαζοί Από μέσα της ήρθε η μυρωδιά του μπάφου. Γνώριμη μμυρουδιά. Στην ηλικία τους  τα ίδια έκανε με τις φίλες της ή με το  τότε  αγόρι  της, που μετά έγινε σύζυγος της  , μετά  την κεράτωσε και μετά την χώρισε  αφήνωντας της  άφραγκη να συνεχίσει την ζωή της Τα πιτσιρίκια  της κοιτούσαν εντυπωσιασμένα. Ακόμη και στα  37 της ...

Salonika-Η πόλη που δεν φαίνεται(κεφάλαιο 5-tattooed lady)

  Η Ελπίδα καθόταν  στο  κρασάδικο μαζί με την εδώ και ένα μήνα καινούργια της σχέση , τον Αντώνη. Ο Σήφης ανηφόρισε την Ροτόντα μέσα στο ψιλόβροχο κοιτώντας  ευθεία μπροστά και ελαφρώς προς τα κάτω προς το οδόστρωμα Προσπέρασε μια παρέα  γκοθάδες -ο ένας φορούσε μια μακριά μαύρη  φούστα- που κατηφορίζαν προς την πλατεία Ναυαρίνου. Παραλίγο να  έπεφτε πάνω σε μια  πρωτοετή  φοιτήτρια που επίσης κατηφόριζε και τον είδε  τελευταία στιγμή κα  τον απέφυγε παραμερίζοντας Έφτασε έξω απ το μαγαζί. Κοίταξε απ την τζαμένια πόρτα στο εσωτερικό και  διέκρινε την Ελπίδα  να φιλιέται στο στόμα με τον Αντώνη. Έσφιξε με το χέρι του  το πιστόλι που είχε  στην τσέπη της αθλητικής ζακέτας του. Με το άλλο χέρι έσφιξε με δύναμη  το χερούλι  της πόρτας και την άνοιξε. Μπήκε στο μαγαζί και προχώρησε προς το τραπέζι τους Πως ήταν  δυνατόν να ξεχνάει  τρία  χρόνια  σχέσης έτσι;  Αυτό σκέφτηκε Και όλα...